eerste stilleven met acryl

Net mijn huiswerk voor Beeldende Ontwikkeling af, nog bezig met drogen, maar ik heb maar alvast een foto gemaakt. Het was een uitdaging om de juiste kleur en toon te vinden en om de juiste structuur mee te geven. Dat lukte uiteindelijk best wel en toen ontdekte ik het magische effect van op het doek mengen om overlopen te creëren. Dat was leuk :) De tijd is snel gegaan, heb er toch bijna vier uur aan gewerkt.

Ben er best trots op, gezien het mijn eerste serieuze poging is om een stilleven te schilderen met verf. Ik hoop dat mijn lerares er morgen ook tevreden mee is!

It's too difficult to explain

Illustratie bij de volgende tekst (meneer Smolders vond hem erg goed :D ):


It's too difficult to explain

Sarajevo,
Bosnia-Herzegovina
(1992)

She sat next to me at the table, utterly trapped in silence while the laughs burst around her like shells. Finally I asked her why she was so unhappy.
It's too difficult to explain, she said.
Try.
You have only a few words. I have only a few words.
So it's not the war, then, I said. I think you were always unhappy.
She leaned toward me. - Yes, she said.
Me too, I said
She smiled. She laid her pale hand down on my hand. I felt a violent tenderness for her.
Come, she said. I must cook for these people. You can be with me.
As we went out together, the others all shouted with glee at the conquest they were sure I had made. The host, wounded twice since he'd volunteered a moth before, was very drunk. His was one of those apartments still intact (or perhaps refurbished by means of that special liquidity which property acquires in wartime), with carpets, glass cabinets and windows (astounding to see them unbroken), fur rugs, and all the Ballantines and vodka you could drink. He had pulled out his pistol in the middle of the party and announced that he would test my bulletproof vest, which I was wearing. His eyes gleamed with desperate laughter and the barrel wavered. -May I finish my drink first? I asked. - I like your style, James Bond! he shouted. He strode to the window and fired three times, roaring. Maybe he killed one of the nieghbors and maybe the bullets went nowhere. And I remember how she shivered with sorrow and despair trembling as the shots went off. - You know, I have a pathological fear, she said to me. I want to go with you, but I cannot. I have a fear of going anywhere. This street is in the center of town. It is one of the worst for snipers. And every morning I must go to work, and I must go to the doctor for my mother. I must always run. And I cannot sleep at night,. The sounds of the artillery terrify me. - At that moment I would have died for her if doing that would have helped her, but nothing could help her. So we went to the door together, and the others laughed.
Outside the candle-lit apartment it was night-dark, of course. We felt our way down to the two flights of stairs to the landing where the stove was, and she bent over it. - No good, she said. She put my hand on it, and I found that it was cold. Nothing would be cooked today.
So we came back to the party, and the others stared at us. They thought that we must have quarrelled.
She said to me: What I don't understand is why we have to live. Life is nothing but sadness.
But you said you liked music. Don't you have moments of happiness?
Happiness? Oh, yes, in brief flashes. And sadness for years and years.
What would make you happy?
Not to work. To live entirely alone. But I cannot, because I have no money. And I don't understand why there must be money to live.
How much money would you need to be happy?
I don't know. It's impossible anyway.
A hundred thousand deutsche marks a month?
No, no, that's too much.
How much?
Maybe two hundred.
A moth?
Yes
So if I gave you two hundred deutsche marks you could be happy for one month?
She smiled for the second time. She thought I was joking, but she like the joke. - Yes. You are a good man ...
When it was time to go I got out the money and have it to her. I had to kneel down in front of the single candle in th emiddle of the room to read the denominations, so everyone was watching me and I could hear their laughter hiss down eerily into nothingness. The shadow of my hand and of the bills trembled monstrous on the sniper curtain. It smeared their faces with darkness.
She wouldn't take it. - You understand nothing, she kept saying. Please, please.
So I understand nothing, I said. Take it. I can live without it.
No, no. Please.
Finally I gave up. But as I went out, preparing to descent with the other guests those cold and utterly dark flights of stairs, remebering the rotten bannister at the bottom and then the terrible danger when we had to opend the front door and run out into the open street; as the militiaman shouted in rage and pain because he'd gotten drunk and done something to break open the wound in this arm where the bullet still lay grinding against the bone and which was now bleeding through his sleeve; as the host colled to me, laughing: She wants to kiss you, James!; as the driver slipped a round into the chamber of his gun; as the women tucked up their dresses so that they could run, she came to me and squeezed my hand.

Theeceremonie voor Jonge Dames 1

Voor Illustratie en Typografie moeten we een doe-boek ontwerpen, schrijven en illustreren. We moesten een specifieke bezigheid en een specifieke doelgroep kiezen, dus ik ga een boek over theeceremonies voor jonge dames maken.
Ik heb veel onderzoek gedaan naar spulletjes en stijlen in woon en kinderwinkels en ik heb met een aantal neefjes theezetten gespeeld (ik heb geen nichtjes van 4 tot 6 meer) met een theezetje speciaal voor kinderen. Ook mannen houden van thee blijkt.
Ik heb al aardig een idee van wat ik ermee ga doen, maar dat komt later.

Verroeste Winkels 1

een aantal van de 20 schetsen die ik heb gemaakt bij de woorden 'Verroeste Winkel', deze woorden heb ik random uit een zak gepakt en daar heb ik research naar moeten doen. Dit heb ik vooral op de computer gedaan en met persoonlijke brainstorms.

Uiteindelijk is het concept van de verroeste barcode gekozen om uit te werken, dus volgende week zul je het eindresultaat zien.

Let's get it started

Na twee jaar les in Game Art had ik nog steeds het idee dat ik meer kon leren over mijn aankomend vak, daarom besloot ik afgelopen jaar om een minor in Illustratie te doen. Voor het gemak, maar ook vanwege de positieve reacties over de opleiding, heb ik besloten om dat ook op het HKU te doen. In feite ben ik gewoon een uitwisselleerling in mijn eigen school.

Ik moet zeggen, vergeleken met Tom van der Linden, is die switch van mij echt zo geregeld. Tom is een mede Game Artist uit mijn jaar en die zit op dit moment in Australië om Fine Arts te studeren.
Tom heeft ontzettend veel moeten regelen met scholen, huis, financieel en dergelijke. Ik heb alleen maar een aanvraag in de vorm van een portfolio in moeten dienen die goed gekeurd werd en ik heb een fiets in Utrecht gezet, zodat ik met de fiets naar school kan.
Tom heeft dan wel weer de fantastische ervaring van een geheel andere en onbekende omgeving, een vorm van horizonverbreding die ik voorlopig niet zal ervaren. Maar dat betekent niet dat ik 'gewoon saai' een andere opleiding doe. Al zit ik dan alleen maar op een andere faculteit, alleen al die verandering van faculteit is een wereld van verschil.

Verschil 1:
Faculteit KMT is veel meer jongens dan meisjes
Faculteit BKV is veel meer meisjes dan jongens (dat komt vooral door de mode-opleiding)

Verschil 2:
Faculteit BKV is een geïmproviseerd zooitje steen en trappen, maar wel met charme en gezelligheid.
Faculteit KMT is een veel netter gebouw en lekker modern op zijn manier, de sfeer bij KMT is heel vriendelijk en geeft mij altijd een gevoel van thuis.

Verschil 3:
Game studenten praten over HEUL andere dingen dan Illustratie studenten.
KMT studenten praten over HEUL andere dingen dan BKV studenten.
Zonder ergens een oordeel aan te willen geven.. maar het vooroordeel dat BKVstudenten echte drugsgebruikers zijn is wel waar. Niet allemaal, maar er wordt wel heel erg openlijk over gepraat en om tips gevraagd hoe je je cactus het beste kan bereiden.


Maar goed, ik moest zeker wel even wennen in het begin, het was allemaal een beetje vervreemdend en nieuw, alsof je een eerstejaars bent. Maar mijn klas is echt heel gezellig en open, dus ik voelde me er al snel thuis. Nu zie ik echt wel de charme in van het gebouw.
Mijn lieve tante heeft jaren terug toelating gedaan, toen was mijn moeder met haar meegegaan, mijn moeder zei dat het gebouw vies en vuil was, uitgewoond. Dat is het ook, maar zoals ik al zei, het went, het gebouw wordt in plaats van een uitgewoond gebouw en speelplaats voor de kunst.


Maar goed, misschien loop ik een beetje te hard van stapel. Laat ik even uitleggen waar ik mee bezig ben.

Ik, Sonja, ben studente Game Art op faculteit KMT (kunst, media en technologie) van het HKU (Hoge School van de Kunsten Utrecht). Ik zit nu in mijn derde jaar. Dit jaar bestaat uit twee delen: een half jaar stage en een half jaar een project. In plaats van het project heb ik gekozen om een half jaar als uitwisseling student een andere studie te volgen. Ik wil graag conceptueel beter beeld visualiseren en de vrijheid krijgen om gek te doen met stijlen.
Ik doe daarom een half jaar voltijd Illustratie op faculteit BKV (beeldende kunst en vorming) van het HKU. Daar ben ik vorige week maandag (30 augustus 2010) mee begonnen en het bevalt me ontzettend goed.

De lessen zijn erg leerzaam omdat ik vanuit een ander perspectief naar vormgeving kijk. De opdrachten zijn uitdagend en creatief en de leraren zijn echt heel goed, ze vragen ook veel van je. Dat streven naar een hoog niveau heeft er bij mij nu ook al voor gezorgd dat ik in een week tijd al van zoveel meer bewust ben. Ik stroom in in het derde jaar van Illustratie, dus wat mijn nieuwe klasgenoten in twee jaar tijd op hebben gebouwd, moet ik nu zo snel mogelijk oppakken. Maar gelukkig heeft mijn twee jaar Game Art al voor een ontzettend goede basis gezorgd, dus ik kom goed mee.

Ik denk niet dat iedereen zomaar in het derde jaar kan instromen, als je weinig ervaring hebt met tekenen en visueel ontwerpen, dan zou ik gewoon naar het eerste of het tweede jaar gaan. In deze jaren krijg je veel meer les in techniek e.d., in het derde jaar moet je toepassen wat je je eigen wil maken en je werkt in een hoger tempo, omdat de leraren wel wat van je mogen verwachten.

Allemaal goede ervaringen dus. Het enige wat ik minder vond is hoe alles wordt geregeld op BKV. Ik heb pas de vrijdag voor mijn eerste schooldag bericht gekregen dat ik maandag mocht beginnen, ik kreeg slechts een link naar een rooster wat online stond (waarbij ik op de goede gok mijn klasafkorting heb gevonden), zonder enige informatie over wat ik allemaal nodig had voor mijn opleiding.
Bleek dus dat ik die maandag al voor 90 euro aan verfspullen mee moest nemen en ik had het geluk dat ik dat op mijn pinpas had staan, anders had ik niet eens mijn les kunnen volgen. De leraren waren niet ingelicht over mij en Guus (jongen uit mijn jaar, studeert Game Design en doet nu dezelfde uitwisseling als ik), dus ik kon elke les de leraar uitleggen wie ik was, wat ik hier deed en waarom. Niet dat ik het erg vind om over mijzelf te praten, maar toch erg onhandig. Guus en ik waren ook niet in de maillijst toegevoegd, dus dat hebben we maar via de klas geregeld. Ik had afgelopen week ook een afspraak met de tutor daar, Eva, en die kwam veels te laat, dus ik was maar weer weggegaan.

Regeling bij BKV is dus slecht, iedereen op de Art afdeling van KMT heeft dus geen recht van spreken als ze lopen te zeuren over hoe het er bij Art aan toegaat. Ze zijn VERWEND. Wendy en Martien zijn awesome, betrokken, praktisch bezig en ze komen niet te laat voor afspraken.

Op Illustratie werken we met blokken, niet met projecten zoals bij Game Art. Dat bevalt mij eigenlijk wel goed. Bijna elke les heeft zijn eigen langlopende project en de lessen werken daar ook goed mee samen. Illustratie en Typografie hebben ons bijvoorbeeld samen de opdracht gegeven om een doe-boek te maken en te illustreren. Daar hebben we zo een acht weken voor en twee keer in de week les voor besprekingen en feedback. Dat werkt fantastisch.

Research wordt ook veel toepasbaarder gegeven dan bij Game Art. In plaats dat je een 'doelgroep' moet gaan onderzoeken en enqeuetes moet afnemen en die dan in een 'net grafiekje' moet stoppen, krijgen we hier les over hoe we onderzoek moeten doen om te Illustreren. Zo hebben we voor deze week uit een zak met briefjes twee woorden moeten pakken, waar we onderzoek naar moesten doen (betekenis, opinie, huidig nieuws, etc) om daaruit 20 conceptschetsen te maken die de woorden illustreerden. Daarvan moest je er twee uitkiezen en voorleggen. Dat heb ik woensdag dus voorgelegd en mijn lerares vond een ander concept dat ik had gemaakt veel interessanter. Dus nu ga ik een verroeste barcode 'illustreren'.
Daarvoor heb ik vandaag uit de schroot een verroeste metalen plaat gevist waar ik maandag een barcode uit ga snijden.
Briljant toch? Kan je alleen maar opkomen door goed researchles ;)


Ik denk dat ik wel genoeg heb verteld. Ik ben in ieder geval heel enthousiast over mijn nieuwe opleiding en ik werk keihard en met plezier.

Vanaf nu gooi ik al mijn huiswerk op dit blog om te laten zien waar ik mee bezig ben!


Sonja